Bu gün 4 saatlik uykuyla ayaktayım. Ev arkadaşlarım benim sabah 7.20 de kalkıp işe gitmemi umursamadan sahuru bana hazırlattılar. Sahurdan sonra uyumak için kalan bir saat ise nasıl geçti bilmiyorum. Zaman zaman sırf sabahları daha fazla uyuyabilmek için işi bırakayım diyorum. 5. ayımdayım ve işe sadece bir defa geç geldim. Her gün 5 saatlik uykularla geçiyor. Şimdiye kadar sağlığımda bir bozulma olmaması mucize diyorum. Yakında zayıflamaya başlarım herhalde Ramazan’da iyi beslenemiyorum. Geceleri işten bazen 9 da çıkıyorum. Eve gidince saat 10 olmuş oluyor. En erken saat 12'de yatsam 7 saat uyumuş olurum. Çok yorgunum dinlenemiyorum. Pazarları evden dışarı çıkmayıp akşama kadar uyumak bile bunu geçirmiyor. Kronik yorgunluk vakası deniyor bu duruma. Ellerimden derman kesiliyor. Gözlerim sönükleşiyor. Yolda yürürken insanlara çarpıp duruyorum. Otobüslerde, metroda uyuyor durakları insanları görmüyorum, bu da bir kısır döngü haline geliyor. İnsanları görmediğim için kötü olan ben; insan olan yerlerde uyuyorum insanları görmüyorum. Evden haber alamıyor kimse ile konuşamıyorum. Derdimi anlatamıyor gözlerimi aralayamıyorum. Patronum beni işten çıkarsın diye dua etmeye başlarsam şaşırmam. Hiç okumadığım bir gazeteye tonlarca para veriyorum. Kendim için gerekli olan haberleri bile izleyemiyor, televizyon dünyasından bihaber yaşıyorum.

Diğer yandan çalışmam gerekli ve kazandığım para ancak kişisel harcamalarıma yetiyor. Çalışmazsam diye bir durum söz konusu bile olamaz ayakta durabilmek için. Kira, yol, yemek, çay, sinema, kitap, gazete asgari 600 m. Kazandıracak bir işe ihtiyacım var. Hiç bir işten de anlamıyorum.  Zaman ha bire lehime çevirmiş çarklarını dönmede. Elimde hiçbir şey yok yaşama dair. Maaşımızı bir hafta geç verseler açlıktan ölürüm. İşe gelmeye yol parası bulamam. Çamaşır makinesi almak artık hayal olmaya başladı. Borçlarımı verip düze çıkmalı ve acilen kadroda revizyona gitmeliyim. Para edecek, getirecek şeyler yapmalı, düşünmeliyim. Yarışmalar geliyor aklıma ilk, bir de dijital bir fotoğraf arşivi, bulmaca, satmalık, kitap veya makale tarzı şeyler de yazmalıyım.

Zihnim öyle bulanmış öyle tozpembe yapmışım ki her şeyi birden bire bulutlardan sıyrılıp tüm hızıyla düşen biri gibiyim. Yanımdan onca şey geçiyor ama ben bakamıyorum bile kendimi o kadar güçsüz hissediyorum ki. Dermanı kesildi dizlerimin, gelecek kaygısı diyorlar bu derde de bir kez yapışmaya görsün üzerimize çıkarıp atamıyoruz. Saatlerce vaktimizi harcıyor bir yere varamıyoruz.